Alfred Saalwächter
Biografia
Alfred Saalwächter był niemieckim admirałem urodzonym 10 stycznia 1883 w Nowej Soli i zmarłym 6 grudnia 1945 w Moskwie. Swoją karierę marynarki rozpoczął w Kaiserliche Marine w 1901 roku, szkoląc się na okrętach SMS Moltke i SMS Hertha. Początkowo służył w piechocie morskiej; jego pierwszym przydziałem była służba na pancerniku SMS Hessen. 10 kwietnia 1906 awansował na Oberleutnant zur See. Kolejno służył na dużych jednostkach, takich jak SMS Gneisenau i SMS Hannover, a potem został adiutantem Hugona von Pohlana na SMS Westfalen i awansował do Kapitänleutnant. 1911 przeniesiono go do dowództwa marynarki w Berlinie, a w 1912 uhonorowano Orderem Orła Czerwonego.
W I wojnie światowej wybuch wojny zastał go podczas służby na pancerniku Friedrich der Große, okręcie flagowym Hochseeflotte. W lutym 1916 przeszedł do floty podwodnej i objął dowództwo nad SM U-25, U-46 i U-94. W czasie jednego patrolu dowodzonej przez niego U-46 zatopiono dziewięć statków. Za bohaterską służbę odznaczono go Krzyżem Żelaznym I Klasy.
Okres międzywojenny przyniósł Saalwächterowi dalszą karierę w marynarce Republiki Weimarskiej. Służył na pancerniku Braunschweig, a 24 września 1926 objął dowództwo lekkiego krążownika Amazone. W następnym roku powierzono mu dowództwo nad pancernikiem Schlesien. 1 października 1932 został Konteradmiralem. Po powstaniu III Rzeszy w 1933 objął stanowisko inspektora edukacji marynarki, wywierając decydujący wpływ na kształcenie młodych marynarzy. 1 kwietnia 1935 awansował na Vizeadmirala, a 1 czerwca 1937 roku został Admiralem. 28 października 1938 powierzono mu komendanturę nad bazą marynarki w Wilhelmshaven.
W czasie II wojny światowej objął dowództwo nad Kriegsmarine na Morzu Północnym. Był w konflikcie z wieloma innymi admirałami, m.in. z Wilhelmem Marschalliem i Güntherem Lütjensem. 1 stycznia 1940 awansował na Generaladmirala. Dowodził siłami niemieckiej floty w Norwegii, a następnie flotą okupowanej Francji. Saalwächter kierował operacjami na północnym Atlantyku i w kanale La Manche do czasu, aż we wrześniu 1942 zastąpiono go Marschall’em; kilka miesięcy później odszedł ze służby.
W lipcu 1945 został aresztowany przez radzieckie władze okupacyjne i osadzony w byłym więzieniu dla młodzieży na Magdalenenstraße w Berlinie-Lichtenbergu. W sierpniu został osądzony w radzieckim sądzie wojskowym i skazany na lata pracy przymusowej; według innej wersji - na śmierć. Zmarł 6 grudnia 1945 roku w Moskwie. Po rozpadzie ZSRR został zrehabilitowany i oczyszczony ze wszystkich zarzutów.