Edward Mizikowski
Biografia
Edward Mizikowski urodził się 5 września 1952 roku w Nowej Sól. Z wykształcenia był związany z Zespołem Szkół Zawodowych w Nysie, a następnie pracował jako ślusarz w Hucie Warszawa.
Od września 1980 należał do NSZZ Solidarność. W latach 1980–1981 był współpracownikiem Biura Interwencji i Mediacji NSZZ S Regionu Mazowsze. W grudniu 1981 brał udział w strajku w Hucie Warszawa i był głównym organizatorem Robotniczego Komitetu Samoobrony Społecznej Solidarność Huty Warszawa, który przekształcił się w kwietniu 1982 w MRKS, a następnie Międzyzakładowy Robotniczy Komitet Solidarności (MRKS).
Był redaktorem i wydawcą prasy podziemnej (Głos Wolnego Hutnika, Głos Wolnego Robotnika, CDN – Głos Wolnego Robotnika), organizatorem manifestacji antykomunistycznych na Mazowszu. 29 listopada 1982 został aresztowany przez Służbę Bezpieczeństwa, a następnie do 26 lipca 1983 osadzony w więzieniu na Rakowieckiej. Sprawę umorzono w wyniku amnestii. W latach 1987–1988 był organizatorem i współorganizatorom wielu akcji w obronie więźniów politycznych. 22 sierpnia 1988 był organizatorem strajku w Hucie Warszawa. Został aresztowany i skazany na miesiąc aresztu. W latach 1982–1989 był wielokrotnie zatrzymywany i karany przez kolegia ds. wykroczeń.
Był przeciwnikiem obrad Okrągłego Stołu, a następnie współorganizizatorem akcji bojkotujących wybory 4 czerwca 1989. Współtworzył Niepodległościową Partię Solidarność, a następnie był zwolennikiem Solidarności 80. Zgłosił swą kandydaturę w wyborach prezydenckich w 1990, nie udało mu się zebrać wymaganych 100 tys. podpisów. W latach 90. działał w Związku Piłsudczyków i Związku Strzeleckiego. W wyborach parlamentarnych w 1993 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy Koalicji dla Rzeczypospolitej.
W latach 90. zajmował się handlem, m.in. jako właściciel pawilonu handlowego i sprzedawca na targowisku Wolumen w Warszawie, następnie pracował jako mechanik w warszawskim metrze i wychowywał młodzież. Autor tomików poezji Serce i pazury (2004), Wybiłem się na Niepodległość (2007).
Pochowany na cmentarzu Bródnowskim (kwatera 32L-2-29).
Odznaczenia: w 2010 Krzyż Solidarności Walczącej; w 2016 Krzyż Wolności i Solidarności oraz Medal Pro Patria; w 2017 Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (pośmiertnie).