Tadeusz Fitych
Biografia
Tadeusz Fitych urodził się 23 stycznia 1948 w Nowej Soli. Duchowny rzymskokatolicki, kapelan papieża, kanonik Kapituły Kłodzkiej i profesor nadzwyczajny oraz doktor habilitowany.
Od 1974 roku pełni funkcję prezbitera archidiecezji wrocławskiej, a od listopada 2006 roku diecezji świdnickiej. Należał także do grona kapelanów papieża i poruczników rezerwy Wojska Polskiego.
W latach 1967–1974 studiował na Papieskim Wydziale Teologicznym oraz w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym we Wrocławiu. W latach 1975–1980 studiował w Instytucie Historii Kościoła na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie doktoryzował się w 1983 roku. W 2006 habilitował się na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Opolskiego na podstawie rozprawy o strukturze i funkcjonowaniu nuncjatury Giovanniego Battisty Lancellottiego z lat 1622–1627.
Profesor czynny na kilku uczelniach wyższych w Polsce. Historyk dziejów teologii, kultury i duchowości, specjalista w dziedzinie dyplomacji watykańskiej.
W latach 1968–1970 służył w kleryckiej jednostce wojskowej w Bartoszycach. 25 maja 1974 otrzymał święcenia prezbiteratu we Wrocławiu. W okresie 1974–1975 pracował jako wikariusz w parafii pw. św. Jacka w Legnicy. W latach 1981–1983 podczas rekonwalescencji po groźnym wypadku pełnił funkcję kapelana sióstr boromeuszek i urszulanek w Polanicy Zdroju. W latach 1983–1984 był duszpasterzem akademickim w CODA Archidiecezji Wrocławskiej i współorganizował pielgrzymkę wrocławską do Częstochowy oraz kapelana Arcybiskupiego Komitetu Charytatywnego z ramienia ks. kard. H. Gulbinowicza. Przez kolejne cztery lata, do 1988 roku, pełnił funkcję prefekta alumnów Metropolitalnego Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu.
W latach 1985–1986 był członkiem Komisji Episkopatu Polski ds. Wyższych Seminariów Duchownych. W latach 1985–1990 był członkiem Komitetu organizacyjnego Wrocławskich Dni Duszpasterskich. Jako członek dwóch komisji synodu uczestniczył w latach 1986–1989 w obradach synodu archidiecezji wrocławskiej. W 1990 roku pełnił funkcję audytora na Synodzie Biskupów w Watykanie nt. formacji kapłańskiej. W latach 1993–2001 pracował w Radzie Konferencji Episkopatów Europy (CCEE) pełniąc funkcję sekretarza przewodniczącego ks. kard. M. Vlka (misja o charakterze dyplomatycznym).
W latach 2001–2006 pełnił posługę naukowo-duszpasterską w miasteczku ekumenicznym Ottmaring k/Augsburga (Ökumenische Lebenszentrum Ottmaring). W latach 1985–1986 i 1988–1993 pełnił funkcję sekretarza generalnego Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu. W latach 1985–2006 był adiunkt Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu. Od 1988 roku do 1993 był dyrektorem Biblioteki Głównej PWT i MWSD we Wrocławiu i jej reorganizatorem. W 1986 roku otrzymał stypendium Polskiego Instytutu Historycznego w Rzymie i był członkiem drugiej polskiej wyprawy naukowej do edycji akt nuncjatury polskiej. W latach 1991–1993 był współzałożycielem i wiceprezesem Federacji Bibliotek Kościelnych w Polsce Fides.
Po 15-letniej nieobecności w Polsce spowodowanej pracami badawczymi i służbą Kościołowi w Europie, latem 2006 roku zamieszkał w Kudowie-Zdroju. Otrzymał certyfikat Asylum Glacense przyznawany od 2000 roku przez Muzeum Ziemi Kłodzkiej naukowcom, artystom i ludziom biznesu, którzy zamieszkują na ziemi kłodzkiej.
Od 2006 roku po inkardynacji do diecezji świdnickiej prowadzi prace naukowe i publicystyczne oraz zajęcia dydaktyczne w kraju i za granicą, a rezyduje w parafii św. Bartłomieja w Kudowie-Zdroju. Jest autorem wielu publikacji poświęconych historii ziemi kłodzkiej, w tym postaci księdza Gerharda Hirschfeldera. W 2009 roku przygotował wystawę Boże Młyny – poświęconą krzyżom i kapliczkom przydrożnym na pograniczu kudowsko-nachodzkim. W latach 2009–2020 opublikował w miesięczniku Ziemia Kłodzka ponad 120 artykułów i wywiadów poświęconych postaciom ks. Gerharda Hirschfeldera.