Waldemar Zboralski
Biografia
Urodzony 4 czerwca 1960 w Nowej Soli Waldemar Zboralski był polskim działaczem na rzecz osób LGBT w końcowym okresie PRL, współzałożycielem Warszawskiego Ruchu Homoseksualnego, dziennikarzem oraz pielęgniarzem geriatrycznym.
Studiował w Wyższym Seminarium Duchownym Zakonu Paulinów w Krakowie. W 1988 roku wyemigrował do Danii.
12 października 2007 roku, wraz ze swoim partnerem Krzysztofem Nowakiem, zalegalizował w Anglii ich związek partnerski. Byli pierwszą polską parą gejów, która uczyniła to w tym kraju. Zboralski i Nowak są jedną z par pokazanych w filmie dokumentalnym Roberta Glińskiego pt. Homo.pl. Na emigracji pracuje w wyuczonym zawodzie jako pielęgniarz geriatryczny.
W 2019 roku, według wpisu na blogu, po 33 latach bycia ateistą powrócił do wiary katolickiej. Potwierdził to w audycji Telewizji Trwam i Radiu Maryja.
W latach 1985–1987, podczas akcji Hiacynt, Zboralski został aresztowany i przesłuchiwany przez Milicję Obywatelską. W 1985 utracił pracę w szpitalu w Nowej Soli. W 1999 roku udział w sprawie Hiacynt zgłosił do IPN; wniosek został odrzucony; część materiałów pochodzi z wywiadu dla Inaczej.
Po rejestracji jako homoseksualista rozpoczął działania w ruchu podziemnym; wraz ze Sławomirem Starostą i Arturem Krasickim założył Warszawski Ruch Homoseksualny w 1987 roku, który w latach 1987–1988 był przewodniczącym. Ruch koordynował działania w Gdańsku, Warszawie i Wrocławiu, a próba ta zakończyła się niepowodzeniem.
Utrzymywał kontakty z frankofońskimi organizacjami LGBT i był głównym polskim interlokutorem; 17 listopada 1988 roku Radio Wolna Europa zaliczyło go do niezależnych działaczy we Wschodniej Europie.
W latach 1992–2002 był stałym współpracownikiem miesięcznika Inaczej. Po emigracji do Wielkiej Brytanii wykorzystał prywatny wizerunek w kampaniach lobbingowych na rzecz legalizacji związków partnerskich w Polsce.
Ze względu na wczesne zaangażowanie w ruch LGBT i jego wpływ, bywał określany mianem gejowskiego Wałęsy. W wywiadach i publikacjach opisywano go jako spiritus movens warszawskiego ruchu homoseksualistów, który publicznie prezentował swoje testy na AIDS i był wzorem do naśladowania.
W październiku 1985 roku podpisał zobowiązanie do współpracy z SB pod pseudonimem Stanisław; później twierdził, że archiwalia zostały sfałszowane. W 2019 roku na swojej prywatnej stronie internetowej przyznał się do współpracy z SB i do udziału w zdradzie Ojczyzny jako tajny współpracownik TW Stanisław.
Od 2002 roku był członkiem Antyklerykalnej Partii Postępu Racja; pełnił funkcje w Nowej Soli, regionie zielonogórskim i Lubuskiem. W 2004 roku kandydował do Parlamentu Europejskiego, uzyskując 393 głosy; był także honorowym członkiem Kampanii Przeciw Homofobii. W 2005 roku wstąpił do Unii Lewicy III RP i kandydował do Sejmu z listy SLD w okręgu Piotrków Trybunalski, zdobywając 51 głosów.